قرار دل بیقرارم تو بودی

چهان پر غزل بود و گیتی پر از گل

که چون تازه گل در کنارم تو بودی

نبودم به دل گردی از نا امیدی

که در جان امیدوارم تو بودی

دلم بود خرم به شب زنده داری

که در چشم شب زنده دارم تو بودی

بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت

                                             صد آ فرین به همت آنکس که چید و رفت

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را

نمي خواني! حرف نمي زنم ... چون مي دانم هيچ گاه

حرف هايم را نمي فهمي! نگاهت نمي کنم ...چون تو

اصلاً نگاهم را نمي بيني! صدايت نمي زنم ... زيرا اشک

هاي من براي تو بي فايده است! فقط مي خندم ... چون

تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام !!!

      غزل   دستان   خود را ،  سوی ذات  فرد  می گیرد          

                                           خدا  دست  کسی را  که ،  دعایم  کرد   می گیرد

                       برایم    سخت   سنگین   است  ،  هضم   اینکه  آیینه        

                                         خیالش   از  نگاه   سنگ  ها   هم  درد  می گیرد

                      غروب   آسمان   حزن  آور  و  غمناک  ،  تلخ   تلخ     

                                          ولی  بدتر   زمانی  که  دل  یک  مرد   می گیرد

                      همیشه  زجر  دشمن  شادی  آور نیست ، گاهی  هم     

                                          دل  یک  گربه  با  مرگ  سگی  ولگرد  می گیرد

                      چرا هر کس که یک آغوش  پر احساس  می خواهد  

                                       همیشه  دست گرمش را دو دست سرد  می گیرد

                      سخن  از  بی  وفایی  ها  که  می گویم  بدون  شک   

                                         زبان   تا  عمق  مغز   استخوانم   درد  می گیرد

 با تو حکایتی دگر

 این دل ما بسر کند

شب سیاه غصه را

هوای تو سحر کند

با ور ما نمی شود

از سر ما نمیرود

از گذر سینه ما

 یار دگر گذر کند

شکوه بسی شنیده ام

از دل درد کشیده ام

کور شوم جز تو اگر زمزمه ای دگر کنم

چاره کار ما توی

یاورو یار ما توی

بعد از من اگر روزی بغض گلویت را فشرد

پای احساست اگر بر سنگ خورد

یا اگر یک روز دستان تو هم

گرمی دست کسی را در میان خود ندید

وندر آن هنگام تلخ

که فضای سینه ات جز آه آتشناک

چیزی را نمی داد گذر

یادی از این عاشق افسرده کن

بعد از من اگر روزی زین کوچه ها

دختر تنهایی گذشت

در نگاه او اگر برق نیاز

بر دو پایش پینه بود

یادی از این خسته ی دلمرده کن

روزگاری بعد از این

شاخه ی خشکی اگر دیدی به باغ

یا گل پژمرده ای دیدی به خاک

بلبل افسرده ای دیدی به شاخ

یادی از این شاعر پژمرده کن

گر شبی تنها شدی در خلوتی

یافتی از بهر گریه مهلتی

لیک اشکی گونه ات را تر نکرد

درد خود را با خدا گفتی ولی باور نکرد

روزگاری بعد از این

گر توهم عاشق شدی

یاد کن از من که دیگر نیستم

عزیزم اگه خزونم واست از بهار میخونم

من اگه هنوز می خوونم واسه خاطر دل توست
شعر من صدای غم نیست هم صدای حسرت توست
عزیزم اگه خزونم واست از بهار میخوونم
تورو تنها نمی ذارم گرچه تنها جا می مونم
اگه تو شبای سردت با خودت تنها می شینی
من برات می خونم از عشق تا که فردا رو ببینی
اگه هم صدای اشکی واسه آرزوی برباد
من برات می خوونم ای گل نوبهارو نبر از یاد
همه دلخوشیم به اینه که تو یادت موندگارم
گرچه عمریه تو این دشت یه خزونه بی بهارم

خوشا فریاد زیر آب

ضيافتهاي عاشق را خوشا بخشش خوشا ايثار
خوشا پيدا شدن در عشق براي گم شدن دريا
چه دريايي ميان ماست خوشا ديدار ما درخواب
چه اميدي به اين ساحل خوشا فرياد زير آب
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن خوشا از عاشقي مردن

اگر خوابم اگر بيدار اگر مستم اگر هوشيار
مرا ياراي بودن نيست تو ياري كن مرا اي يار

تو اي خاتون خواب من من پربسته را درياب
مرا همخانه کن تا صبح نوازش کن مرا تا صبح

هميشه خواب تو ديدن دليل بودن من بود
چراغ راه بيداري اگر بود از تو روشن بود

ضيافتهاي عاشق را خوشا بخشش خوشا ايثار
خوشا پيدا شدن در عشق براي گم شدن دريا

نه از دور و نه از نزديك تو از خواب آمدي اي عشق
خوشا خود سوزي عاشق مرا آتش زدي اي عشق
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن خوشا از عاشقي مردن